ولادت مولا علی شاه مردان پیشوای عاشقان و عارفان بر همه ی دوستدارانش مبارک. در وصف مولا هر چه بنویسیم کم است، دریایی است بی کران که هیچش کران نمی بینم.

چند سال پیش اثاث کشی داشتیم به منزل جدید و چندتا از فروشنده ها و خدمه ی داییم هم اومده بودند کمک.... یه پسره ی هفده هجده ساله ی تنومند و ساده دلی هم به اسم غلام توی این جماعت بود که خیلی کمک کرد. یه کمد دراور هم داشتیم که بد قلق بود برای جابجا کردن و سنگین حتی با اینکه کشوهاش رو در آورده بودیم، غلام اصرار داشت که یه نفره اونو چند طبقه بالا بیاره و هر چقدر هم مانعش شدیم افاقه نکرد، بالاخره به چه والذاریارتی کمدو بالا برد.

چند روز بعد ماجرای اثاث کشیو برا بقیه همکاراش که نیومده بودند تعریف کرده بود، گفته بود " پاپتی اینا یه کمد داشتند که بش می گفتند دلاور بس که سنگین بود."

امروز این فضای رایگان من روی نت بسته شد و نتونستم فال آپلود کنم تا پیدا کردن یه جای جدید فعلا از فال معذورم.

یه آخوندی هست توی کرمانشاه، به اسم "شیخ انصاری"، چهل سالی میشه که امام جماعت یه مسجدیه، خیلی شوخ طبع که روایات زیادی هم از بیاناتش نقل می کنند. می گن توی همین روزهایی که گرانی فشار آورده به مردم، یه بار رو منبر میره و میگه" آی مردم دعا کنید امام زمان بیاد، به خدا اگه امام زمان بیاد خوشمان میشه مث زمان شاه"

 فال پنجم

فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم

پ.ن. سرما خوردم شدید!!! نتونستم فال بخونم هر چند منتظر صدای من نبودید ولی عذر می خوام که این پست فال نداره.... حیفم اومد تبریک نگم هر چند نتونستم فالی بخونم..

بچه که بودم دایی بزرگم که ازدواج کرد به دلایلی پدربزرگم مخالف بود و به همین خاطر برا شروع زندگیشون هیچ کمکی نکرد و با وجود آنکه پدربزرگم دارایی زیادی داره ولی داییم مجبور شد زندگیشو با مستاجری شروع کنه و از این بابت مادربزرگم خیلی ناراحت بود و غصه می خورد.

توی کرمانشاه یه تپه ی بزرگی بود که هیچ جانداری روی اون لانه نساخته بود و همین جوری لخت و عور وسط شهر ول شده بود، این کوه نزدیکی های خانه ی مادربزرگ بود و هر وقت چشم مادربزرگ بش می افتاد، آهی می کشید و با لهجه ی شیرینش می گفت " آخه خدا! قربان او عظمتت! از مُلکت کم نمی شه که.... چه می شد هی سر ای کوه یه خانه ای به ای پسر مه بدی؟!!!"... "آخه مامان بزرگ کدام آدم عاقلی میره سر این کوه خانه کنه؟!!" ... "عیب نداره! بس نی هی یه سقفی هست تو ای دنیا که مال خودش باشه"

از قضا با رشد جمعیت و برگشتن دوباره ی کرمانشاهی های جنگزده، روی این کوه هم شروع شد به ساخت و ساز و تبدیل شد به یکی از بهترین محله های شهر کرمانشاه.....

حالا داییم یکی از بزرگترین، مجهزترین و گرانترین خانه های شهر با قیمت میلیاردی رو درست بالای همون کوه داره!!!

پ.ن. سفارش هر نوع دعای بخت گشا، خرید خانه و باغ، دفع چشم بد، افزایش محبت همسر و سکته ی مادر شوهر پذیرفته می شود!!!!!!!!!!!!!!!!!!

فال چهارم

زان یار دلنوازم شکریست با شکایت

گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

فال سوم

هاتفی از گوشه ی میخانه دوش

گفت ببخشند گنه می بنوش

سهراب سپهری توی خاطراتش می نویسه که در دبستان معلم نقاشی ای داشته که یه روز سر کلاس تصمیم می گیره برا مدل نقاشی بچه ها یه اسب بکشه، شروع می کنه به کشیدن؛ سر اسبه رو با مهارت میکشه، گردن، تنه، ران ها و پاها را خیلی خوب میکشه تا می رسه به سُم، چند باری تلاش می کنه و عاقبت نمی تونه بکشه و گریز رندانه ای می زنه و پاهای حیوان رو وسط علفزاری می کشه که نیازی به سم نداشته باشه. یکی از بچه ها که عجز معلم رو می بینه داد می زنه "حیوان سم نداره" معلم که حالا پیروز نبرد نقاشیه جواب میده "حیوان علف نمی خواد؟!"

اینا رو گفتم که بگم فال اول رو که گذاشتم به نظرم کیفیت ضبط و همچنین صدای خودم خیلی خوشایند نبود و صدای پس زمینه را بلندتر کردم که عیب کار رو بپوشونه!!! از دوستای عزیز که راهنماییم کردند بسیار ممنونم... فدای همه ی شما...

فال دوم

پیش از اینت بیش از این اندیشه ی عشاق بود

مهرورزی* تو با ما شهره ی آفاق بود

سال اول سال اول دانشگاه که بودم، یه روزی با یکی دو نفر از دوستا در حال قدم زدن و سیگار کشیدن بودیم که یه جمعیتی با پلاکاردهایی رو دیدیم که راهپیمایی میکردند، ما هم از سر کنجکاوی رفتیم قاطی جمعیت، هنوز چند قدمی اونا رو همراهی نکرده بودیم که یهو متوجه شدیم جمعیت متوقف شده و همه دارند با تعجب مارو نگاه می کنند، تصادفا چشممون به پلاکاردهاشون خورد و سوت زنان جمعیتشونو ترک کردیم و به روی خودمون هم نیاوردیم و با فراغ بال به ادامه ی سیگار کشیدنمون پرداختیم؛ روز هوای پاک بود و اونا هم برای مبارزه با آلوده کردن هوا داشتند راهپیمایی می کردند.

پ.ن. از امروز تصمیم گرفتم اگه استقبال بشه هر بار که آپ می کنم یه فال از حافظ با دکلمه ی خودم اینجا بذارم، البته با امکانات محدود خانگی ضبط شده و طبیعتا ایرادهای زیادی هم داره، چه در کیفیت ضبط و چه در کیفیت صدا و دکلمه ی من!

فال اول

روزگار غریبی است نازنین!!!

مگر مي شود آدم چيزي را خيلي دوست داشته باشد و گم بكند و يادش هم برود، ولي خب من گم كرده ام ولي يادم نرفته است كه چه چيزهاي ارزشمندي را گم كرده ام.

معمولا بعد از عيد تا مدتي بازار بلاگستان رونقي ندارد و اين شد كه گفتم شايد بازي اي از  جنس بازي هاي بلاگي رونقي بياورد به اين بازار. بازي "دوست داشتني هاي گمشده ي فراموش ناشدني"، هر چند گويي اسمش خيلي طولاني شد.

قرار بازي همان است كه در بازي هاي ديگر بوده، يعني پنج گمشده ي دوست داشتني  ِ فراموش ناشدني و پنج مهمان به بازي؛

1-   يك جعبه ي شش گوش كوچك نقره بود از عهد صفويه كه قرآني به خط ريز از همان دوران را درون خود داشت و مرسوم بود در خانواده ي ما كه اين ميراث از پدران به پسر ارشد به هنگامه ي بلوغ برسد و دست به دست و پشت به پشت رسيده بود تا به من، نمي دانم كدام شير پاك خورده اي همان سالهاي آغازين بلوغ از من ربود و الان در كلكسيون كه بايد باشد؟! هنوز خودم را سرزنش مي كنم از بابت نالايقي ِ خودم كه ميراث خانوادگي را مفت به باد دادم.

2-   يك كتابي بود از نسخ خطي دوران ماضي، قصص القرآن نوشته ي ابوبكر عتيق نيشابوري، كه علاقه ي زيادي داشتم به خواندنش در سالهاي 12 و 13 سالگي، امانت دادم به پسر خاله ام و لاشه اش برگشت بعد از چند سال.

3-   بچه كه بودم و جنگ بود و آوارگي، يك بار كه مي خواستيم به جبر ِ جنگ كرمانشاه را ترك كنيم، من و خواهرم چند سكه ي پنج توماني داشتيم از آن سكه هاي زرد كه آن روزها گنجي بود براي بچه اي به سن و سال من، روز رفتن تصميم گرفتيم سكه ها را توي باغچه كنار درخت آلبالو دفن كنيم كه برگشتني از آوارگي هر دوتايمان گنجي داشته باشيم، گنجي به وسعت آرزوهاي كودكاني پنج و سه ساله، آوارگي ها تمام شد و برگشتيم، هر چه باغچه را زير و رو كرديم از گنجمان خبري نبود كه نبود، بي اغراق بگويم باغچه ي آن خانه را تا همين ده، دوازده سال پيش كه خانه را فروختيم، هزاران بار به اميد يافتن گنج كودكي بيل زدم و نبود كه نبود.

4-   ساز دهني اي داشتم همان دوران جنگ، سوغات سفر حاج بابا از بلاد فرنگ، در همان آوارگي ها، روزي كه پالايشگاه كرمانشاه را زدند مجبور شديم بي هيچ وقت تلف كردني راهي دهات كوهستاني اطراف بشويم و چند قلم لوازم ضروري با خود ببريم و من ساز دهني را فراموش كردم از هول جان به در بردن، چند روز بعد كه برگشتيم خانه را دزد زده بود و ساز دهني مرا هم برده بود.

5-   مداد تراشي داشتم از آنها كه حبابي دارد و خانه اي توي حباب ِ پر از آب و برفي ساختگي، از آنها كه لحظه هاي كودكي را پر مي كرد از روياهاي شيرين، اين يكي را هم توي مدرسه جا گذاشتم و هرگز پيدا نشد.

خب وقت آن است كه دعوت كنم از دوستان كه در اين بازي من در آوردي شركت كنند؛

آلما، افرا، زانيار، خاتون، علي حيدري، محسن